Wspomnienie o profesorze Janie Fibaku

W dniu 14 lipca br zmarł profesor dr hab. Jan Fibak.

Profesor Jan Fibak urodził się w roku 1924 w Poznaniu, z którym związał swe dalsze życie. Podczas okupacji przebywał w Poznaniu, biorąc aktywny udział w konspiracji antyhitlerowskiej. Po ukończeniu studiów medycznych pracował w Klinice Chirurgii Akademii Medycznej w Poznaniu, kierowanej przez profesora Drewsa. Tam uzyskał w 1962 roku tytuł doktora habilitowanego. Od 1965 roku, aż do przejścia na emetyturę, kierował oddziałem chirurgicznym w szpitalu F. Raszeii. W uznaniu dorobku naukowego w 1979 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1990 profesorem zwyczajnym. Był autorem ponad 200 publikacji oraz trzech podręczników. Wyspecjalizował 47 chirurgów i był promotorem 19 dysertacji doktorskich. Wprowadził nową metodę leczenia wad klatki piersiowej. Wprowadził i propagował system zespoleń śródszpikowych w leczeniu złamań kości. Był pionierem oszczędzających metod postępowania w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Wiele przez Niego stosowanych metod, jak choćby antybiotykoterapia "one shot", tak wyprzedzały epokę, iż bywały niezrozumiałe. Zainteresowania Pana profesora nie ograniczały się tylko do chirurgii, której był pasjonatem. Jego równie wielką pasją był sport. W latach studiów zdobył akademickie mistrzostwo Polski w biegu przez płotki. Swą miłość do sportu przekazał synowi, najsłynniejszemu polskiemu tenisiście. Pracując w Akademii Wychowania Fizycznego, której był prodziekanem, przez jedna kadencję, połączył swe zamiłowania do sportu i ukochanej chirurgii. Kierował również Zakładem Medycyny Sportu. W roku 1974 wydał podręcznik "Traumatologia sportu", który do dzisiaj jest aktualny i popularny. Śmierć przerwała pracę nad podręcznikiem o mechanizmach urazów sportowych. Nie zdążył też przygotować drugiego wydanie niezwykle poczytnego podręcznika chirurgii dla studentów medycyny. Z jego odejściem zamyka się pewien rozdział polskiej chirurgii.

Chciałbym dodać jeszcze kilka słów bardzo osobistych.

Z profesorem spotkałem się przed 33 laty, kiedy zatrudnił mnie na swoim oddziale. Początkowo był nauczycielem, nauczycielem niezwykłym. O umiejętności przekazywania wiedzy świadczy liczba uczniów-ordynatorów w Poznaniu, w Polsce i za jej granicami. Los nie zawsze był mu łaskawy, doświadczając go kolejnymi chorobami. Zawsze wykazywał ogromy hart ducha i odporność. Poprzez upór i wytrwałość przezwyciężał kolejne przeszkody wracając do czynnego życia zawodowego. Z czasem nasze relacje stały się bardziej osobiste, a potem przerodziły się w przyjaźń. Dostrzegłem wówczas nieznaną część osobowości profesora, człowieka niezwykle wrażliwego, łagodzącego emocje innych, zawsze znajdującego wytłumaczenie dla ludzkich słabości. Był wzorem kultury: i tej wielkiej i dnia codziennego. Zawsze znajdował ciepłe słowo za oddanie mu drobnej przysługi. Starania profesora o integrację poznańskiego środowiska chirurgicznego sprawiły, iż stał się autorytetem i wyrocznią moralną. Takim niech pozostanie w naszej pamięci.

Wojciech Burchardt