KULTURA

Hommage a Niżyński

W Międzynarodowym Dniu Tańca Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu uczcił, w sposób szczególny, 50 rocznicę śmierci najwybitniejszego polskiego tancerza Wacława Niżyńskiego.

Pod kierownictwem muzycznym Karla Sollaha z Wiednia zaprezentowano cztery utwory, z których (co ciekawe) pierwotnie żaden nie został napisany dla baletu: "Sylfidy" (Chopin), "Popołudnie fauna" (Debussy), "Duch róży" (Weber) i "Szeherezada" (Rimski-Korsakow).

Wacław Niżyński to najwybitniejszy fenomen baletowy XX wieku. Należy podkreślić, że był Polakiem; dzieckiem Eleonory z domu Bereda i Tomasza Niżyńskiego. Oboje rodzice byli tancerzami Teatru Wielkiego w Warszawie. W 1900 roku przyjęto Wacława do Cesarskiej Szkoły Teatralnej w Petersburgu.

Po jej ukończeniu został członkiem Teatru Maryjskiego (1907-1911). Później trafił do zespołu Diagilewa i występował we Francji, Wielkiej Brytanii, Monako, Ameryce Południowej i USA.

Niżyński swoją interpretacją tańca znacznie podnosił poziom choreografii. Wykonywał słynny, wspaniały skok (zawisał bardzo długo w powietrzu), podczas którego żeńska część publiczności omdlewała. Ostatni jego występ miał miejsce w 1919 roku w Sankt Moritz.

Zmarł w Londynie w 1950 roku. Jego prochy spoczęły na polskim cmentarzu Montmartre.

Roman Chojnacki